17. nov, 2022

Mijn verhaal

De afgelopen jaren ben ik vooral 
bezig geweest om mijn leven zo 
vorm te geven dat ik achter
mezelf kon gaan staan.

Liefdevol, respectvol met 
zelfvertrouwen en zelfwaardering.

Iets in mij gaf mij vanaf mijn kindszijn 
het gevoel dat ik mijn krachten, gaves 
en liefde niet moest onderdrukken. 
Maar dat ik ze alle ruimte mocht geven
om ze er te laten zijn.

Toch liet de wereld mij een 
ander verhaal ervaren en kwam ik
vaker in een strijd terecht 
dan goed voor me was.



De boodschap: 
vertrouw op je hoofd 
maar denk niet zelf na, 
wantrouw de ander, 
vraag om toestemming, 
loop mee in het systeem, 
doe wat er van je wordt verwacht,
brachten mij regelmatig 
in de verwarring, deden me
twijfelen aan mezelf 
omdat alles in mij 
steeds in de weerstand schoot.

Pas op mijn 44 ste durfde ik 
helemaal voor mezelf te gaan staan. 
(ik ben nu 52)
Besloot ik het spel niet langer 
mee te spelen en nam ik het besluit 
om op mijn eigen fundament 
te gaan staan.

Dat fundament dat al aanwezig was 
in mezelf maar dat tot dan toe, 
weinig aandacht had gekregen.
Omdat ik had geleerd dat mijn 
fundament er niet toe deed, 
dat het niet belangrijk was en 
in mijn geval, niet te vertrouwen 
omdat het bestond uit 
liefde en respect voor 
ieder wezen hier op aarde. 

En juist dat de reden was 
waardoor ik steeds terecht 
kwam in een strijd.

Vooral een innerlijke strijd. 
Want met mijn hoofd kon ik 
het iedere keer wel weer recht breien, 
maar mijn gevoel was het daar 
totaal niet mee eens.

Ik voelde het licht steeds verder
in me doven en ik liet het toe
omdat dat zo hoorde.

Achteraf kan ik het allemaal benoemen 
en zie ik het proces waar ik 
doorheen ben gegaan. 

Ik heb ontdekt dat ik een voeler 
ben en dat gaf mij al zoveel 
antwoorden en een ander perspectief.

Ik ben bij mezelf naar binnen gegaan 
en heb mijn eigen systeem ontdekt. 
Heb alles wat daar verborgen lag 
aan onverwerkte emoties opgeruimd, 
zodat ik uiteindelijk bij mijn fundament 
kon uitkomen.

Ik vertel nu mijn verhaal 
en vraag aan niemand 
goedkeuring of toestemming. 
Ik laat mijn liefde stromen 
en erken mijn gaves. 
En ben nog dagelijks dankbaar 
voor die ene dag waarop ik besloot 
dat het genoeg was geweest.

Dat ik mijzelf niet langer in 
allerlei bochten zou wringen 
zodat ik zou passen in iets 
wat niet bij mij paste.

Dit proces deed ik in mijn eentje.
Ik leerde praten met mijn innerlijke kern.
Stelde vragen aan mezelf en 
kreeg ook iedere keer antwoord.
Het ging met vallen en opstaan, 
met tranen en een schaterlach. 
En na iedere ronde werd 
mijn innerlijke wereld 
groter en groter 
en ging ik dieper en dieper.

En toen kwam het moment dat ik 
achter mezelf kon gaan staan. 
Dat ik me eerlijk kon uitspreken 
over wat er in mijn leeft, 
wat mijn waarheid is, 
hoe ik het leven zie.

Ik ben de bron geworden van 
mijn eigen leven en ik sta stevig 
op mijn eigen fundament.

Het doet er niet langer toe wat 
een ander van mij vindt omdat ik 
mezelf en de ander vrijlaat.
En wanneer je elkaar vrijlaat in het zijn,
dan gebeuren er wonderlijke dingen.

Liefde en Respect.

Zeg het zoals het is.

Liefs Anniek 
Uit het boek: Zeg het zoals het is