16. nov, 2022

En daar stond ze dan

En daar stond ze dan

En daar stond ze dan, 
in al haar voelen.
Ze voelde hoe de 
wereld werd verkleind,
hoe de mensheid op 
haar knieën werd gebracht
door angst en leugens.

Ze zag het voor 
haar ogen gebeuren.
Ze voelde 
de donkere krachten
die al het licht
probeerden te doven.
Ze zag hoe mensen 
bij hun kern
werden weggehaald 
en iedere keer opnieuw 
geïnjecteerd werden met angst.

Ze zag de wanhoop 
en de onmacht,
precies zoals 
het werd bedoeld.
Ze zag hoe men 
weggeleid werd 
van de waarheid.

Ze zag hoe de kinderen 
in een harnas
van angst werden gezet,
bang werden gemaakt 
voor elkaar.

Hoe knuffels werden verboden
en opa’s en oma’s hun afstand
vrijwillig bewaarden.

Ze zag het en voelde het allemaal
en bijna ging ze er zelf ook in mee.

Ze ging er in mee 
voor de liefde,
voor de zekerheid.
Misschien wel omdat 
ze niet weer
alleen wilde staan, 
omdat ze niet weer
het andere verhaal 
wilde verkondigen,
niet weer ‘dwars’ wilde zijn.

Maar daarmee 
verliet ze zichzelf
en dus ook 
haar eigen liefde.

Ze vroeg aan 
de liefde wat ze
het beste zou kunnen doen
en het antwoord was, 
trouw te blijven 
aan zichzelf.

Wanneer hart en ziel 
één zijn in waarheid
komen er als vanzelf
enorme krachten vrij.
Krachten van liefde 
en respect die
een ruimte innemen 
die angst en duister
laten verdwijnen.

En in die krachten 
ging ze staan.

Ze omarmde het duister, 
zegende haar vijand
en ontnam het 
daarmee zijn kracht.
En ze wist dat ze nu 
haar innerlijke strijd
had overwonnen.

Haar liefde stroomde volop,
naar ieder deel in angst,
naar ieder deel in eenzaamheid,
naar ieder deel in onmacht
en diep verdriet.

En ze gaf ze de ruimte 
om in liefde
hun eigen proces 
door te gaan.
Ze voelde alles 
maar was er niet langer
volledig onderdeel van.

Ze erkende dat 
het in haar leefde
en nam er rustig afscheid van. 
Werd zich ervan bewust 
dat zonder deze tijd, 
zonder deze situatie,
zaken nooit zo snel 
in beweging zouden komen.

En terwijl ze door 
haar proces ging
werd ze zich 
ervan bewust hoeveel
ze van de mensheid hield.
Hoe graag ze 
wilde gaan staan 
voor ieder wezen 
hier op aarde,
voor het recht om 
in vrijheid te leven,
voor gezondheid, 
voor waarheid,
voor levensvreugde. 

Voor het licht 
en de liefde 
die zich in ieder 
mens bevinden.

Daardoor wist ze 
wat ze hier als ziel
op deze aarde wilde doen.
En voelde ze zich 
niet langer gevangen
in het toneelstuk dat zich 
voor haar ogen afspeelde.

Ze ontwaakte voor 
haar eigen verhaal
en wist wat haar 
te doen stond.

Lichtflits