22. mei, 2022

Het meest irritante aan mij

Het meest irritante
aan mij is dat ik
altijd denk in oplossingen.

Tenminste dat is wat
ik uit mijn omgeving hoor.

Dat ik niet meega in
het drama, maar blijf
geloven dat er voor alles
een verbetering of een
oplossing is.

En blijkbaar is dat
irritant.

Ik heb er lang over nagedacht,
want ik luister wel naar wat
een ander ervaart.
Ik neem het ook serieus
in de zin van dat ik oprecht
zie en voel dat het drama
bestaat.

Ik heb ook opgemerkt 
dat sommige mensen
het heel prettig vinden
om in de slachtoffer energie
te hangen, al was het maar
vanwege de aandacht die
dan aangetrokken wordt.

Ik ben me er ook totaal
bewust van dat ik wanneer
ik niet helemaal meega,
ik beoordeeld wordt als
hard of niet medelijdend.

Maar waarom zou ik
gaan meelijden als ik
ook kan meeleven.

Ik erken dat het probleem
er is, ik zie en voel wat
er gebeurt en leef dan
mee in de zin van dat
er als vanzelf een suggestie
in me opkomt wat je zou
kunnen doen om het
dragelijker te maken
of zelfs op te lossen.

Jezelf te verschuiven
naar een betere energie
waardoor er zich eigen
innerlijke deuren openen
waardoor je het eigen
probleem met andere ogen
kan bekijken.

Het enige wat ik kan
bedenken waarom dat
irritant is, is dat het je
uit de energie haalt waar
je in zit terwijl je daar
blijkbaar in wil blijven.

En precies dat, 
begrijp ik niet.

Waarom zou je willen
blijven hangen in dat wat
slecht voelt ?

Alles is altijd in beweging,
of in beweging te brengen.
Uit eigen ervaring weet ik
dat het soms niet vanzelf
gaat, dat je jezelf in beweging
mag brengen, innerlijk.

En dat dat niet altijd makkelijk is,
daar weet ik alles van.
Het gaat met vallen en opstaan.

En ik heb totaal niet de
intentie om irritant te zijn,
maar blijkbaar is dat het
waar ik zelf naar mag kijken.

Want misschien is de boodschap
wel dat ik me irriteer aan
mensen die blijven hangen
in dingen die, wanneer ze
in een andere energie
komen, zich zo kunnen oplossen,
wanneer men voor een oplossing
zou gaan.

Interessant.

Lichtflits