13. mei, 2022

Uit mijn hoofd

Ik liep al bijna het bos uit
toen ik me realiseerde
dat ik nog geen vogel
had horen fluiten.

Mijn hoofd was zo
aan het babbelen
dat al mijn aandacht
daar naar toe ging.

Geen plant gezien,
geen boom gevoeld,
geen vogel horen fluiten.
En dus geen bewuste
verbinding gemaakt
met de natuur om me heen.

Terwijl dat juist de bedoeling
was van mijn wandeling.

Terugkomen in de verbinding
met mijn eigen natuur.
Het hoofd leeg maken,
bewust ademhalen,
met mijn voeten op de aarde.

Dus liep ik nog maar een
extra ronde.

Zodra ik me richtte op
het zingen van de vogels,
op de stralen van de zon
op de energie van de bomen,
kwam ik terug in mijn lichaam.

Uit mijn hoofd,
naar mijn hart. 
En voelde ik de liefde
en de schoonheid weer
in me opborrelen.

Een magisch proces
dat zich als vanzelf ontvouwt,
zodra ik de vogels
hoor fluiten.

Lichtflits