25. apr, 2022

Volwassenen

Volwassenen zijn grote
kinderen waar je niets
aan hebt.....

Dat is wat mijn dochter
deze week tegen me zei.
We hadden er een leuk
gesprek over, want eind
dit jaar wordt ze zelf 18
en ze is dus onderweg
naar haar eigen volwassenheid.

Ik begrijp wel waarom ze
het zegt, regelmatig vertelt
ze me wat de volwassenen
in haar leven tegen haar zeggen.
Vooral de volwassenen op
de school waar ze naar
toe gaat.

Ik vertel haar dat alle
pubers een dikke sorry van
alle volwassenen verdienen.
Want aangezien wij als volwassenen
de wereld draaiende houden,
en we het blijkbaar met zijn
allen toestaan dat we er zo'n
zooitje van maken, krijgen
onze pubers nou niet het
voorbeeld dat ze nodig hebben.

Kijk dan naar de wereld mam,
dit slaat toch helemaal nergens
op, het zijn net kleine kinderen.
Niet met elkaar praten maar
wel met elkaar vechten.
Waarvoor en hoezo ?

Ik vind het als moeder prachtig
dat ze het ziet en tegelijkertijd
vind ik het lastig om haar strijd
met die wereld te zien.
Die heeft ze altijd eigenlijk al
gehad, steeds de boodschap
jij past niet, je doet niet wat er
van je wordt gevraagd, terwijl
ik eigenlijk een behoorlijk braaf
kind heb.

Ik vraag haar wat zij dan als
volwassene gaat doen in deze
wereld, haar antwoord is: mijn best.
De verdere invulling daarvan
heeft ze nog niet duidelijk.

Gelukkig val ik na enkele vragen
niet onder de categorie volwassene
waar je niets aan hebt.
Alhoewel ik weet dat ze dat
heus wel eens zal denken over mij.

Leuk hoe zo'n gesprek weer 
van alles in beweging zet.
En hoe makkelijk het zinnetje
bij mij blijft plakken.

Volwassen mensen zijn
grote kinderen waar je 
niets aan hebt....

Ik sluit het gesprek af
met dat zo'n uitspraak
voor mij vooral betekent
dat het dus belangrijk is
dat dat wat je van een ander
nodig denkt te hebben,
je het beste zelf aan jezelf
kan geven.

Lichtflits