27. dec, 2021

Ze heeft me nooit verlaten

Ik zat in de eerste klas,
bij een fantastische juf.
De eerste dag dat ik 
alleen naar school liep in
de overtuiging dat ik 's middags
thuis zou komen en zou
kunnen rekenen en lezen.
(wat natuurlijk niet het geval was)

Het zijn van die herinneringen
die lijken te zijn vastgezet.
Zodra ik er aan denk, ben
ik in dat moment.

Op de woensdag mochten
de meisjes van de 6e klas
met ons spelen.
In mijn herinnering zijn we
naast het schoolgebouw aan
het spelen.
Ik voelde een speciale verbinding
met een meisje met blond haar.

Wanneer zij in de buurt was,
ging mijn innerlijke zon schijnen,
voelde ik me begrepen zonder
dat we daar woorden aan gaven.
De woensdag was dus een feest.

Op een dag was ik met mijn moeder
in de supermarkt en zei iemand
tegen de kassiere dat een meisje
was aangereden en was overleden.

Ik wist in dat moment dat zij het was,
mijn hart zakte naar mijn voeten
en ik kon niets zeggen.
Mijn moeder had geen flauw idee.
De wandeling terug naar huis
was een innerlijke martelgang.

Ze liet zich zien in mijn droom.
Ik was op rolschaatsen en ze riep me.
Ik zei dat ik niet kwam, dat ik boos
op haar was omdat ze weg was gegaan.
Voor mij was ze zo speciaal.

Het is een verhaal dat ik eigenlijk
aan weinig mensen heb verteld.
Ik heb gezocht naar haar naam
omdat ik die was vergeten,
ik ben op zoek gegaan naar haar graf,
maar ik heb het nooit gevonden.
Ik kende haar enkel van die
momenten op het schoolplein.

Als ik aan haar denk staat
ze in het gouden licht 
met haar blonde haren en
voelt ze dichtbij.
Altijd liefdevol en zacht.

Gisteravond tijdens het
wandelen kwam dit verhaal 
weer op en wist ik dat ik 
het op moest schrijven.
Ik kan bijna niet geloven 
dat ik dit verhaal als 
meisje van 7 in mijn eentje 
in alle stilte heb gedragen.

Tijdens het wandelen ga
ik terug naar die tijd en
loop ik naast mezelf.
Troostend en begrijpend.

Ze is nooit weggegaan.
Ieder jaar komt ze wel 
een keer voorbij.
Ze is mijn gouden engel
zonder naam.
Ze heeft me nooit verlaten.

Lichtflits