2. dec, 2021

Flipperkastbal

Als een bal in de flipperkast.
Zo voelde ik mij het afgelopen
weekend.

Ineens was ik klaar met de
schijnheiligheid, met de
ontkenning van de roze olifant
midden in de kamer.

Ik ben daar nou eenmaal slecht in.
Net doen alsof iets er niet is,
terwijl het voor mij, overduidelijk
voor mijn neus staat.

Ik had het al toen ik nog op
school werkte.
Collega's die voor de vergadering
aan het mopperen waren en
tijdens de vergadering hun mond
niet open deden, om vervolgens
na de vergadering in de klaagstand
te gaan staan omdat dat waar ze
over klaagden niet besproken werd.

Maar goed, afgelopen weekend
botste ik als een flipperkastbal
overal tegenaan.
En zoals gewoonlijk kon ik mijn
mond niet houden.
Vanuit mijn diepste kern kwam
er een woordenstroom 
die pittig was, maar eerlijk.

Ik voel me opgelucht,
ik heb mijn grenzen gesteld,
mijn waarheid gesproken,
blijkbaar was het daar tijd voor.
De triggers liggen overal,
dat heb ik inmiddels wel begrepen.

Iets ouds kwam omhoog
dat opnieuw bekeken moest worden,
woorden moest krijgen en
emoties op gang moest brengen.
Nu ik me geuit heb, ben ik het kwijt
en is het me totaal helder
wat voor mij, fundamentele stukken zijn.

Lichtflits