26. okt, 2021

In het goede van de mens

Het enige verwijt 
dat ik mezelf kan maken 
is dat ik de afgelopen jaren 
in de goedheid van mensen
geloofde.

Dat ik mezelf wijs 
heb gemaakt


dat men het beste 
met me voorhad.

Ik voelde wel dat er iets
niet klopte, maar er
werden me mooie verhalen
verteld en er werd met
mijn emoties gespeeld.

Tot er een dag kwam
dat die waterbel knapte
en ik ineens zag met wat voor
slechtheid ik te maken had.

Ik, die altijd mensen het
voordeel van de twijfel gaf,
moest toen erkennen dat
ik mijn innerlijke alarmbellen
had genegeerd.

En ik moest toegeven dat
er zich onder de mensen
ook wezens bevonden die
uit waren op ondermijning
van wie ik werkelijk ben.

Die uit waren op controle en macht
en bezit wilden nemen van
mijn lichaam en geest
door leugens en manipulatie.

Het was voor mij 
een belangrijke les.
Het erkennen van de duisternis,
van mensen met slechte
bedoelingen.

Achteraf zie ik waardoor
ik er gevoelig voor was.
Achteraf begrijp ik dat het
licht er enkel kan zijn
omdat er duisternis is.

Vanaf dat moment 
ben ik mijn eigen alarmbellen
serieus gaan nemen.
En navigeer ik mezelf
iedere keer weer naar het licht
zodra ik voel dat er iets
niet klopt.

Het enige verwijt dat ik mezelf
kan maken is dat ik in het goede
van de mens geloofde.
Maar volgens mij is dat 
niet iets waar ik mezelf voor
op de kop hoef te geven.

Ik geloof nog steeds 
in het goede van de mens, 
maar weet inmiddels ook
dat rotte appels bestaan.
Mijn intuitie pikt ze er steeds
beter tussenuit.

Lichtflits