12. okt, 2021

Bolletje met opgespaarde emoties

Mijn dochter nodigde mij uit
om een serie op Netflix te bekijken.
Ik kijk eigenlijk al een hele tijd
nergens meer naar.
Maar ik had op de achtergrond
al een paar delen meegekregen
dus ging ik er samen 
met haar voor zitten.

Een zware serie met een
serieus onderwerp.
En des te langer ik er
naar keek realiseerde ik mij
dat ik werd meegenomen
in mijn eigen oude stukken.

Stukken die ik keurig had
weggestopt, ergens diep in mij.
Een thema dat ik nog niet
eerder kon bekijken omdat
het te maken had met mijn
overlevingsstand.

In die tijd moest ik door
en de enige manier waarop
ik dat kon doen was door
mezelf bij elkaar te pakken
en door te lopen.

Tijdens het kijken voelde
het alsof er als vanzelf een
bolletje vol met opgespaarde
emoties omhoog kwam.

Ik drukte het weg,
mijn spieren verkrampten,
mijn kaken stonden strak en
er kwam een hoofdpijn opzetten.

Inmiddels weet ik dat dat
het signaal van diep verdriet is.

Het was weer 1 zinnetje dat
een realisatie teweeg bracht.
Het bolletje knapte open en
alle verdriet kwam er in 1 keer uit.
Het viel niet langer tegen te houden.

Ineens vielen er kwartjes,
zag ik de verbindingen,
begreep ik wat er was gebeurd
en kon de rem eraf.

Ik was me er totaal bewust van
dat ik er niet meer in hoefde te
duiken, maar dat ik de opgespaarde
emoties los kon laten.

Ik was daar niet meer.
Ik had mij er al uitgetild
Ik had enkel de emoties
nog als een bolletje ergens
verborgen in mijn systeem.

Dat bolletje kwam omhoog
door dat waar ik naar zat te kijken.
En het barstte open zodat de
emoties werden bevrijd.

Ik kon mezelf de hele tijd
observeren, ik kon voelen
wat er gebeurde en liet
het na enige weerstand toe.

De weerstand was wat 
lichamelijk pijn deed.
En des te harder ik probeerde
het te onderdrukken, 
des te meer mijn lichaam 
in de verkramping schoot.

Ik leerde over mezelf
tijdens deze ervaring.

Mijn dochter was 
onder de indruk
van wat er gebeurde
en we deelden samen
dit moment.

Hoe mooi dat we alles
af konden sluiten met 
een dikke knuffel en een
ik hou van jou.

De rest van de dag 
ben ik heel lief voor
mezelf geweest.
Want ik had het gevoel
dat ik door midden
was gebroken.

Maar dat was het niet.
Er brak iets open in mij
zodat ik het los kon laten.
Het voelt in dat moment
niet lekker, maar vandaag
voel ik opluchting.

Lichtflits