19. jan, 2021

Blijven staan in wat je voelt

De morele rode lijn.

We houden ervan om in goed
en slecht te denken.
We houden ervan om voor onszelf
te bepalen wat wel kan en wat niet kan.
En wat wel en niet kan,
kan voor iedereen verschillen.

Als we het hebben over licht en duister
ligt daar ergens een lijn in het midden.
Want wanneer is iets licht en 
wanneer is iets duister.



De meeste mensen denken
daar niet eens over na.
Zo gevangen in het dagelijks leven
van moeten, in patronen en
gewoontes, in automatismen.

Wanneer je gevoelig bent
kan die lijn wel heel duidelijk zijn.
Van kinds af aan voel je dat je
niet over die lijn wil stappen,
een diep weten dat dat niet
jouw pad is.

Er zijn mensen die zelfs volledig
blokkeren wanneer aan hen wordt
gevraagd iets te doen wat in hun
gevoel een alarmbel doet afgaan.

Het gevoel van rechtvaardigheid,
een ander niets aan willen doen,
komt dan zo sterk op, dat ze afhaken
en liever de consequenties ervaren
van hun niet mee doen dan dat
ze hun eigen principes verlaten.

Dit is zo'n sterk en krachtig gevoel,
het is je innerlijk systeem dat aan
de bel trekt.

De meeste voelers denken dat iedereen
dat zo heeft, maar dat is niet het geval.
Dit brengt vaak verwarring, want
wat jij zo duidelijk voelt is blijkbaar
niet wat de ander voelt.

Blijven staan in wat je voelt 
kan een enorme uitdaging zijn.
Trouw blijven aan je eigen gevoel
van goed en slecht kan je een
persoonlijk afwijzing opleveren.
Iets wat voelers enorm onzeker kan maken,
omdat het hun "anders" zijn benadrukt.

Het kan een innerlijke tweestrijd veroorzaken,
ga je over de lijn omdat iedereen daar
blijkbaar oke mee is, of blijf je
trouw aan jezelf zodat je in je
innerlijke vrede kan blijven.

Een voeler kan namelijk wel
de keuze maken om mee te doen,
zeker als de groepsdruk groot is
of als men dreigt met straf of
consequenties,
maar zal achteraf innerlijk last
hebben van die keuze.
Zeker als het niet zuiver is.