23. dec, 2020

Ik straal mijn eigen energie

Wat ik de afgelopen jaren heb geleerd
is om niet meer in de energie 
van een ander te duiken.
Me er niet mee te verbinden, 
maar in mijn eigen trilling te blijven.

Als hooggevoelig mens ga je op een gegeven moment
op zoek naar hoe je jezelf kan "beschermen".
Want ergens voel je dat je de energie 
van de ander overneemt.
Je gebruikt stenen, een affirmatie,
of een cirkel van licht om je heen.

Ik merkte op een gegeven moment dat
het voor mij niet werkte.
En hield me bezig met de vraag:
wanneer ik denk dat ik me moet beschermen
ga ik er dan zelf niet vanuit dat er iets
negatiefs op mijn pad komt.
En is het dan niet zo dat ik het daarmee
uitnodig ?

Jaren ben ik al bezig om de muur 
van overleven om me heen af te breken.
Waarom zou ik dan een nieuwe bouwen
om me te weren tegen negativiteit.

Met vallen en opstaan heb ik gemerkt
dat het vooral gaat over de uitnodiging
van je omgeving om mee te trillen,
mee te kleuren in de frequentie die er is.
Wanneer mensen veel klagen, mopperen
of boos zijn word je uitgenodigd om daarin
mee te gaan.

Wanneer mensen vreugdevol, liefdevol en
harmonieus zijn krijg je dezelfde uitnodiging.

En aangezien we van jongs af aan hebben geleerd
om ons aan te passen, niet zelf na te denken,
mee te draaien met dat wat er is, gaan we als
vanzelf in op de uitnodiging van onze omgeving.
Zeker de mensen die leven vanuit hun gevoel,
want meetrillen voelt soms beter dan alleen-trillen.

Het afgelopen jaar ben ik me ervan bewust
geworden dat ik zelf de keuze maak om aan te
haken op negatieve energie. Ik leef me in, tril mee
en begrijp waarom iemand zich voelt zoals degene
zich voelt.

Veel hooggevoelige mensen gedragen zich als
een kameleon. En vaak is dit onbewust.
Meekleuren, meetrillen om maar te passen.
Zowel in het negatieve als in het positieve.
Ze zien zichzelf niet als een bron van energie,
iemand die zelf een eigen trilling neer kan zetten.

Ik denk dat het begrijpen van de wereld 
met je gevoel daar zeker een oorzaak van is.
Je voelsprieten geven je vaak veel meer
informatie dan wanneer je alleen zou letten
op dat wat mensen zeggen en doen.
Daardoor maak je als het ware de keuze
om je te verbinden met de energie van iemand
anders. Wanneer je niet weet wie je zelf bent,
wat je eigen basistrilling is ga je als vanzelf mee
met de trilling van de ander.

Met als gevolg dat wanneer je veel mensen ontmoet, 
je aan het einde van de dag doodop voelt. 
Je hebt zoveel gevoeld, zoveel opgenomen
dat je vol zit met informatie van allerlei mensen.
En ergens moet je jezelf daar weer in terug vinden.
Dat lukt je alleen wanneer je de tijd neemt om
het te verwerken. Vaak nemen we die tijd niet,
want wanneer je zo door de dag komt is de kans
vrij groot dat je het thuis op dezelfde manier doet.

Je trekt als het ware je buitenwereld naar binnen.
Je voelt, haalt er informatie uit en dan 
moet het weer naar buiten.
Je kan daar een cirkel tussen zetten of een muur,
je kan zeggen alleen het positieve komt binnen.

Maar de vraag die mij heeft bezig gehouden is:
is die buitenwereld wel zo belangrijk 
dat je het naar binnen moet trekken. 
Of is het zo dat we nu in deze tijd
de switch mogen en kunnen maken 
dat we de stroom omgooien. 
Niet langer van buiten naar binnen, 
maar nu van binnen naar buiten.

Welke bijdrage lever ik aan die buitenwereld.
Welke trilling zet ik neer.
Wie ben ik en wat wil ik brengen.

Zodra ik die switch in mezelf maakte 
merkte ik een groot verschil.
Ineens kon ik beter omgaan met die buitenwereld.
Ik werd mij bewust dat ik alleen voor mezelf 
kan bepalen hoe ik me in de wereld wil neerzetten.
Een stroom van binnenuit, vanuit mijn kern,
met mijn kleuren. Dat is wat ik te bieden heb.
Mijn eigen basistrilling.

Wanneer ik nu mensen in de klaagstand tegenkom,
raakt het me niet meer en ik heb niet de
behoefte om er ook maar iets aan te doen.
Ik bouw geen muur en zet geen cirkel.
Ik geef ze de ruimte om volop te klagen 
en ik verbind me er niet langer mee. 

Ik straal mijn eigen energie naar buiten.

Lichtflits