15. okt, 2020

Tekst

Wat een stroom aan gevoelens
en emoties komen er vandaag voorbij.

Ik voel boosheid, diep verdriet,
onmacht en onzuiverheid.
Het kost me moeite met dit
alles gewoon te blijven staan.

Terwijl ik in de natuur loop
hoor ik: hou je hart open Anniek.
Wat er ook gebeurt hou je hart open.
Alles mag er zijn, dit dus ook.

Ik negeer het direct en schiet
weer in de weerstand.
Er raast een storm in mij
en ik herken mezelf van vroeger.

Onmacht, ik bepaal zelf wel wat ik doe.
Ik ben liefdevol en vriendelijk,
behulpzaam en oprecht.
Die keuze kan je aan mij overlaten.

Ik heb het gevoel dat sinds gisteren
een energie mijn lichaam in wil dringen.

Stiekem en subtiel,
met mooie woorden en slechte bedoelingen.
Een energie die eerst verder op afstand was.
Maar die nu lachend voor mij staat,
gesteund door alle regels en een nieuwe wet.

En door de storm in mij weet ik me nog
geen innerlijke houding te geven.
Dit heb ik lang niet gevoeld.

Ergens in de verte wordt mij duidelijk
gemaakt dat dit een diep helend
proces is, een noodzakelijk proces.
En dat het juist deze gevoelens zijn die
gevoeld mogen worden.

Eeuwen heeft dit zich herhaald en
nu komt het tot een einde.
Enkel door het collectief te voelen.

Het is onzichtbaar aanwezig,
je intuïtie is in training, 
en wat er zich afspeelt in het
afsluitende toneelstuk, 
zal nooit weer gebeuren.

Alle spelers als vertegenwoordigers
van de laagst trillende energieen
zullen volop in beeld komen.
Leraren die de mensheid wakker
zullen maken voor hun eigen potentieel.

Als ziel vind ik dat een prachtig verhaal,
als mens had ik het liever niet allemaal gevoeld.

Laat mij maar even razen 
om wat er nu gebeurt.
Geef mij maar even de ruimte
om de tranen van diep verdriet te huilen.

Ik hoef het niet te zien om het te ervaren.
Ik lees de energie die voor me staat.
Er is niets in mij dat daar aan toe
gaat geven. 

Ik leef in mijn wereld
en die wereld is van mij.

Anniek